|  | |
|
|
|
|
De Bromotocht in 1974. In het pikkedonker reden we op paardjes naar boven, Na een uur konden we geheel verstijfd afstappen. Dan nog een lange stenen trap op. Boven gekomen zag ik nog net op tijd een grote diepte. De kraterrand was maar enkele meters breed. Uit het grote zwarte gat stegen zwavelwolken op. Het was bitterkoud. Ons enige gezelschap bestond uit 10 vrolijke Duitse studenten met een fles Schnapps. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Om een uur of half zes verscheen het eerste vage daglicht boven de bergtop. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Veel tijd om te genieten van de zonsopgang kregen we niet want de paardenmenners beneden riepen dat ze het koud hadden en terug wilden.
Tegenwoordig is het drukker op de Bromo en daardoor misschien ook warmer. We slaan de Bromo deze keer toch maar over. |
|
|
|
|
|
|
|
|
We gaan van Malang naar het bergdorpje Tretes en als we langs Singosari komen herinner ik me dat hier vroeger twee stenen wachters uit de oudheid stonden, half weggezakt in de aarde. Hier de foto uit 1974. |
|
|
|
|
|
|
|
|
We rijden een zijweggetje op. |
|
|
|
|
|
|
|
|
En verdomd, ze staan er nog! Ze zijn nu wel opgegraven en door de zorgzame overheid op een voetstuk gezet. Deze wachters dateren uit de 13e eeuw en bewaken het verdwenen paleis van het koninkrijk Singosari. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dit is een schilderij van een groot buitenhuis dat door een Braziliaanse architect een eeuw geleden in Lawang werd gebouwd in opdracht van een rijke Chinees. Het stond toen solitair te pronken in een grote tuin. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Het staat er nog, maar nu omgeven door rommelige nieuwbouw. Het is een hotel geworden, Niagara geheten.
Een vijf verdiepingen hoog pastelroze gebouw met vriendelijke balcons op elke verdieping. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
We worden rondgeleid door de gastvrije receptionist en kijken onze ogen uit. Een prachtige gebeeldhouwde trap, glas-in-lood-deuren en ramen met gestileerde Art Nouveau bloemmotieven, schitterend ingelegde tegelvloeren. De plafonds zijn zes meter (!) hoog, wat een enorm ruimte-effect heeft. Je kan hier logeren voor nog geen 20 euro per nacht. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dit is het dorpje Pandaan, aan de voet van de bergweg naar Tretes. Hier is een mooi groot eethuis en een aardige pasar. Yopi gaat voor Martine op zoek naar een rijstmesje, een ani-ani, waarmee de rijst geoogst wordt. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Een mooie dokar. De naam komt van "dokterskar": huisartsen deden vroeger hun huisbezoek met zo'n paard-en-wagen. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Een rijstveld en (op de volgende foto) kapokbomen in de omgeving van Tretes. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dit groepje staat in het bergdopje Tretes, dat op 800 meter hoogte tussen de bergen Welirang en Arjuno ligt en voor Surabayanen de dichtstbijzijnde plek is om een frisse neus te halen.
Het stenen gezinnetje staat ongever bij de ingang van de wandeling naar de waterval Kakek Bodo. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Groepje scholieren in uniform in Tretes. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Op het dorpspleintje van Tretes (de enige horizontale oppervlakte die er is) staat een restaurant met een opvallend vrolijke muurschildering. In rood, geel en donkerblauw dansen lepels en vorken, trompetten en gitaren, drankflessen en borden door elkaar heen. De spijskaart stelt niet teleur. Even later worden buiten op straat vis en saté voor ons geroosterd. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Op het pleintje zijn, net als in mijn jeugd, paardjes te huur om mee rond te rijden. Eén verhuurder heeft zijn paard voorzien van grijze stippen, dat is weer eens wat anders voor verwende kinderen. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Aan Tretes heb ik veel herinneringen. Mijn vader gaf hier van 1950 tot 1953 (als Nederlandse militair) les aan de militaire kaderschool van het Indonesisch leger. Vechten konden ze al, maar mijn vader leerde ze de beginselen van (militaire) administratie. Tijdens de schoolvakanties mochten we hier altijd een paar weken logeren in één van de bungalows. Hier sta ik (in de raamopening) met 2 vriendjes en mijn zusje. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Als we over het terrein van het militaire (school)kamp liepen hoorden we vaak door het open raam van een leslokaal de sonore stem van mijn vader die in het Bahasa uitlegde hoe de militaire voorraadadministratie in elkaar stak. Hier enkele foto's van hem en zijn leerlingen. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Het leslokaal en de bungalows van het kamp "Oase"waar mijn vader les gaf zijn verdwenen. Er staat nu een hotel van het type steenklomp, Surya geheten. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Achter het hotel begint nog wel het bosweggetje naar de bergen Welirang en Arjuno. Langs dit pad kwamen vroeger arbeiders naar beneden met grote manden (keranjangs) vol gele brokken zwavelsteen. Zwetend en puffend en soms wegglijdend in de gladde klei kwamen ze voorbij, te moe en buiten adem om zelfs maar goedendag te zeggen. |
|
|
|
|
|
|
|
|
In het oude Natour Bath hotel van Tretes zwem ik en wandel door de tuin. Er groeien orchideeen, er staat ook een eucalyptus uit 1792. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Eén van de attracties van Tretes was vroeger het bekende Zwembad van Vloten. Hier een ansichtkaart van het bad, zo te zien daterend uit ca 1950 of eerder (voornamelijk blanke gasten). |
|
|
|
|
|
|
|
|
Op diezelfde plek staat nu hotel Tretes Raya, met een groot zwembad.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Hotel Tretes Raya zou in Las Vegas niet misstaan hebben. Een in Grieks-Romeinse stijl opgetrokken paleisachtig bouwwerk, met her en der vrijstaande pilaren die gekopieerd lijken van de ruines van de Acropolis. Hier en daar staan Hermesbeeldjes op sokkels. Het zwembad ligt hoog, je kijkt het bergdal in. Het geheel is absurd en kitscherig maar op een onverwachte manier ook indrukwekkend. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
We logeren een nacht in hotel Tretes Raya en eten er 's avonds heerlijke Chinese fondue. Op de achterkant van de stoelen zijn bordjes geschroefd met de beschuldigende aanduiding Elephant. We eten stug door. |
|
|
|
|
